Profiel van Alexis Tsipras

Door Lorenz van der Ven

De grondvesten in Brussel beefden begin februari. Niet vanwege een aardbeving, maar door de aanstaande winst van het extreemlinkse Syriza in Griekenland. De leider van Syriza, Alexis Tsipras, had in de voorgaande weken aan zowel Europa als de kiezer duidelijk laten weten welke kant Griekenland op zou moeten gaan; het minimumloon moest omhoog, minder bezuinigingen en de schuldenlast moest kwijtgescholden worden door Brussel. Het toonde direct de tegenstelling tussen de gedachten van Griekenland en de overige landen. Wie is deze man, die in korte tijd Europa totaal op zijn kop zette?

Tspiras werd geboren in 1974. Het was het einde van een tijd waarin de militaire junta het bewind voerde. Hij groeide op in het centrum van de Griekse macht; Athene. Opvallend genoeg hadden zijn ouders weinig tot geen interesse in politiek en maatschappij. Mede daardoor genoot hij een rustige jeugd.

Dit veranderde eind jaren 80. In een tijd waarin centrum-rechts de macht had in Griekenland, begon Tspiras zich te interesseren voor politiek. Op relatief jonge leeftijd werd hij lid van de Communistische Jeugd van Griekenland, de KNE. Gedurende de jaren die volgden, werd hij steeds actiever en participeerde hij in manifestaties en protesten tegen het gezaghebbende bewind. Hij verbaasde zich vooral over de uitkleding van het sociale domein. Daarnaast voerde hij in 1990 namens studenten het woord toen er onderwijshervormingen doorgevoerd werden. Deze protesten waren zelfs de aanleiding voor het vertrek van de toenmalige Griekse minister van Onderwijs.

“Dat Tsipras een grote toekomst tegemoet ging, was voor velen al vroeg duidelijk”

Dat Tsipras een grote toekomst tegemoet ging, was voor velen toen al duidelijk. Vrienden, docenten en leiders van andere protestbewegingen beschreven hem als ‘intelligent, gepassioneerd en toekomstgericht’. Vooral dat laatste was opvallend aan Alexis Tsipras. Waar vele leeftijdsgenoten met compleet andere zaken bezig waren, had de tegenwoordige leider van Syriza toen al voor ogen wat hij wilde. Door het leiden van protesten hoopte hij voor onderdrukten in alle lagen en sectoren van de samenleving de stem te kunnen zijn die het establishment het zweet kon doen laten uitbreken. Precies hetgeen dat Tsipras nu ook doet.

Na zijn middelbare schooltijd besloot Tsipras Civiele Bouwkunde te gaan studeren. Tijdens zijn studie leerde hij andere radicaal-linkse studenten kennen en sloot hij zich aan bij een groep die streefde naar meer linkse en groene initiatieven. Namens zijn vereniging was hij ook verkiesbaar.

Toen Syriza in 2006 voor het eerst meedeed aan gemeenteraadsverkiezingen, was Alexis Tsipras verkiesbaar in Athene. Vanuit het niets werd er een monsterscore behaald en werd Syriza een grote partij in Athene.

Amper twee jaar na zijn intrede in de lokale politiek, besloot Tsipras op te gaan voor het algehele leiderschap van Syriza. Hij was toen pas 34 jaar oud en daarmee de jongste politiek leider in Griekenland. Tijdens zijn leiderschap van Syriza begon hij steeds argwanender naar de rol van Europa in Griekenland te kijken. Met name de steeds hoger wordende werkloosheidscijfers en de privatisering van diensten waren hem een doorn in het oog. Zijn kritiek jegens Europa gaf hij extra kracht door niet langer in een betaalde auto te rijden, maar op een motor. Ook droeg hij niet langer pakken, maar stond hij de pers te woord met open hemd. Het werd het symbool van het politiek leiderschap van Tsipras.

“Met open hemd stond hij de pers te woord. Het werd het symbool van zijn politieke leiderschap”

Door zich aan te passen aan de standaarden in Griekenland poogde Tsipras de stem te worden van het volk en daarmee een extra vuist te kunnen maken tegen de nieuwe bezuinigingsronde uit Europa. Zijn pogingen om van Griekenland een eenheid te maken, leken in eerste instantie geslaagd; een meerderheid stemde daadwerkelijk op Syriza en mensen zagen in Tsipras de redder van het land. Nu Griekenland heeft ingestemd met een nieuw reddingsplan, kun je je afvragen wie hier nu echt beter van wordt. Tsipras heeft voor de komende vier maanden lucht om sociaal-economische veranderingen door te voeren in het land. Daarbij zal het vizier vooral gericht zijn op zijn belofte om het minimumloon substantieel te verhogen. Maar wat gebeurt er daarna? Dijsselbloem heeft aangegeven dat Griekenland dan moet aantonen dat het de afspraken na komt en dat houdt mede in dat er bezuinigd zal moeten worden. Blijft Tsipras de stem van het volk? Het is andermaal aan de Griekse burger.

Leave a Reply