Interview met toplobbyist Wytze Russchen

Door Carina van Os

Morgen publiceert toplobbyist Wytze Russchen zijn boek Post uit Brussel. Nog geen jaar geleden verscheen zijn boek Het Oliemannetje. Zijn nieuwe boek is een ander soort boek, maar minstens zo toegankelijk en enerverend voor de lezer. EU Know How interviewde Russchen over de inhoud en het doel van Post uit Brussel.

Waarom nu nóg een boek?

“Mijn eerste boek was vooral een human interest boek; het vertelde over het leven achter de schermen. Dit boek is meer opiniërend. De columns waar het boek uit bestaat heb ik vanaf 2011 geschreven en ik vond het zonde om er niets mee te doen. Ik vind de bundel een goede dwarsdoorsnede, een barometer, voor de gebeurtenissen in de Europese Unie de afgelopen vier jaar. Het boek moet een aanleiding zijn tot debat. Nederland wordt het nieuwe Groot-Brittannië van Europa: met één been erin en met het andere eruit. Dat vind ik geen fijne positie. In Nederland vinden we alles aan Europa slecht en moeilijk, het hele gevoel is negatief. In mijn dagelijks werk in Brussel speelt dit gevoel totaal geen rol. Wij zijn de eurofielen die losgezongen zijn van de realiteit, maar de vraag is wie er losgezongen is van de realiteit. Kies voor Europa en ga er ook voor. Dat is de boodschap die ik met dit boek over wil brengen.”

“Nederland wordt het nieuwe Groot-Brittannië van Europa: met één been erin en met het andere eruit”

Het boek gaat over politiek leiderschap en lobbyen. Waarom zijn het niet twee verschillende boeken geworden?

“Het boek gaat over alles wat ik meegemaakt heb als Nederlander in België. Als ik nu kijk naar de veranderingen die er plaats hebben gevonden sinds ik hier werk en woon, zie ik dat we te maken met opkomend populisme en terugtrekkende landen. Er hangt een sfeer waarin men terug wil naar de jaren 50, naar ‘toen was geluk nog heel gewoon’. Toen was er geen migratie, waren er geen Marokkanen en was er geen Europese Unie. Ik ben van de VOC-mentaliteit. We moeten aanpakken en doorpakken. Juist als je kijkt naar leiderschap, lobbyen en doorzettingsvermogen maakt Europa een heel vermoeide en uitgebluste indruk. Lobbyen wordt in dezelfde hoek geduwd als Europa: Brussel is slecht en lobbyen is ook slecht. Ik probeer die veronderstellingen te weerleggen in mijn boek. De excellente mensen die hier werken worden vergeten door de verruwing van het debat. Dat is terug te vinden in mijn verhaal over de taxichauffeur en het verhaal over de parkiet. Het is een aanklacht tegen het idee dat alles en iedereen waardeloos is in Brussel.”

Wat is de essentie van het verhaal met de parkiet?

“Onze parkiet was door een grote vogel gebeten en moest eigenlijk afgemaakt worden. Ik had een goede band met de parkiet en wilde veel tijd en geld in hem steken om hem te helpen. Ik wilde geen andere parkiet, ik had met deze een band. Eén pootje moest worden geamputeerd en de parkiet raakte erg uit balans. Hij werd depressief en toen wilde ik dat hij doodging. Ik heb hem op het dak gezet zodat hij weg kon vliegen of opgegeten kon worden. De volgende dag zat hij nog op dezelfde plek, te wachten tot hij water kreeg. Hij wilde helemaal niet dood. Nu fluit hij elke dag weer. Het verhaal staat voor doorzettingsvermogen en veerkracht. De afhakers hebben ongelijk. De parkiet heeft niet opgegeven en wij hebben hem niet opgegeven. Het staat ook symbool voor mezelf. Ik heb de ziekte van Parkinson en ik heb vaak gedacht dat ik niet meer kon lopen of staan, maar ik fladder nog steeds.”

“”Als je kijkt naar leiderschap, lobbyen en doorzettingsvermogen maakt Europa een vermoeide en uitgebluste indruk”

Op welk hoofdstuk ben je met name trots?

“Ik vind de laatste het best. De titel luidt ‘Het einde van Europa’, de column is onlangs verschenen op EU Know How. Het is geen eurofiel hoofdstuk, het is realistisch. In het laatste hoofdstuk vertel ik dat niet alles gegarandeerd is, ook de Europese Unie niet. Als we er niet meer bij willen horen dan zetten we veel op het spel, en als het er dan straks niet meer is, willen we het waarschijnlijk gewoon weer terug. En dan is het te laat. Dit hoofdstuk is realistisch, heeft een moraal en heeft een waarschuwing in zich. In mijn vak probeer ik mensen te verbinden en ik merk dat het moeilijk is als mensen alleen maar zenden. Het is belangrijk om ook te kunnen ontvangen: om te kunnen luisteren. Juist binnen de Europese Unie is dat nu van groot belang. De liefde moet van meerdere kanten komen.”

Wie hoop je dat het boek gaan lezen?

“Op mijn vorige boek heb ik vooral veel reacties gekregen van jonge mensen die heimwee hadden naar Nederland of hun carrière nog op moesten bouwen. Zij zeiden dat ze dankzij mijn boek zin hadden om door te gaan en er motivatie door kregen. Ik geloof heel erg in de volgende generatie. Ik zie daar ontzettend veel initiatief, dynamisme en kwaliteit. Natuurlijk mag iedereen het boek lezen, maar ik hoop vooral dat de groep die ons door de 21e eeuw heen moet slepen het gaat doen.”

Wytze Carina web

Wat komt hierna?

“Ik heb nog twee dingen in mijn hoofd. Allereerst Het Oliemannetje op reis, omdat ik nog veel verhalen te vertellen heb die nog niet in Het Oliemannetje staan. Ik zou ook graag een educatief boek willen schrijven. Een soort Europese Unie voor dummies. Ik heb veel ervaring opgedaan in de afgelopen twintig jaar. Ik kan ergens op het strand margarita ’s gaan drinken in de zon, maar dan is die ervaring weg. Dat zou ik jammer vinden. Het iets meegeven aan jonge mensen lijkt me het leukst om te doen. Een studieboek over lobbyen: iets minder wetenschappelijk, iets meer uit de praktijk.”

Leave a Reply