Het Vaticaan erkent Palestina; wat nu?

Door Lorenz van der Ven

Afgelopen week kwam het bericht naar buiten dat het Vaticaan heeft besloten om de staat Palestina te erkennen. Dit deed men, nadat Palestijnse vertegenwoordigers samen met hoge functionarissen uit het Vaticaan een verdrag hadden ondertekend. Dit verdrag houdt in dat er vanaf heden niet langer gesproken wordt over samenwerking met de PLO (Palestine Liberation Organization), maar met de Palestijnse staat. Aan het hoofd van deze staat, zo meldt het verdrag, staat Mahmoud Abbas. Een opmerkelijke stap, zeker gezien het feit dat het Vaticaan de Israëlische staat pas 35 jaar na haar ontstaan wilde erkennen.

Nadat het bericht wereldkundig was gemaakt kwamen er er enkele reactie vanuit Nederland. Zo stuurde SGP-Europarlementariër Bas Belder een tweet de wereld in met de tekst: “Het Vaticaan in de fout: ooit wel eens van Hamas gehoord?”, waarmee hij doelde op het totalitaire gezag waarmee de terroristische organisatie Gaza leidt. D66 Tweede Kamerlid Sjoerd Sjoerdsma vroeg zich juist af wanneer Nederland volgt. De Nederlandse regering is nog altijd van mening dat Palestina pas erkend kan worden wanneer de vredesbesprekingen positief worden afgerond. Dit zal immers van beide kanten duurzame vrede op kunnen leveren.

“Er werd vanuit de Europese Commissie, nationale regeringen en gezaghebbers nauwelijks gereageerd. Dit was wel anders toen Zweden Palestina officieel erkende”

Nu het Vaticaan, in navolging van onder anderen Zweden, Frankrijk en Italië, toch heeft besloten om Palestina als staat officieel te erkennen, brengt het de vraag naar voren welke invloed het hiermee heeft en wat het concreet met deze invloed wil gaan doen. Het Vaticaan heeft als politieke instantie anno 2015 amper meer de macht die het eerder wel had en velen halen hun schouders op wanneer er wordt gesproken over een politiek besluit van Rome. Want ondanks het feit dat kranten, publicisten en enkele (inter-)nationale parlementariërs reageerden op het nieuws, werd er vanuit de Europese Commissie, nationale regeringen en gezaghebbers nauwelijks gereageerd. Dit was wel anders toen Zweden, als eerste land, Palestina officieel erkende. Toen, in oktober 2014, konden voornamelijk progressieve politici niet snel genoeg zijn om hun regering op te roepen hetzelfde te doen. Nu bleef het angstvallig stil.

Toen Paus Franciscus Mahmoud Abbas afgelopen vrijdag welkom heette in Rome, sprak hij over Abbas als een ‘vredesengel’. Opvallende woorden. Vorig jaar sprak de paus vergelijkbare woorden over Abu Mazen, die hij een ‘man van vrede’ noemde. Mazen is de leider van de PLO, de organisatie die in 1972 verantwoordelijk was voor de moord op elf Israëli’s tijdens de Olympische Spelen in München en twintig jaar eerder erkend werd dan Israël. Het zijn gebeurtenissen die kwaad bloed zetten bij Israël en die de zittende regering in Tel Aviv doet afvragen wat de daadwerkelijke insteek is van de paus. Het Vaticaan heeft altijd verkondigd te staan voor een vredesoplossing, maar op deze manier zorgt het niet alleen voor meer polarisatie tussen beide kampen maar ook voor wantrouwen van Israël jegens Rome.

Vanuit Brussel werd niet gereageerd op de beslissing van de paus. EU-Buitenlandchef Federica Mogherini heeft zowel als minister van Buitenlandse Zaken in Italië als in haar huidige baan in Brussel altijd gestaan voor een twee-staten oplossing, daarbij opgemerkt dat de Palestijnse Autoriteit een vredelievende regering dient te krijgen in plaats van een militaire organisatie als Hamas, die de macht op dit moment nog bezit. Jammer genoeg bleef het de afgelopen maanden stil vanuit Brussel. En deze ogenschijnlijke passiviteit was precies datgene, dat minister van Buitenlandse Zaken John Kerry teleurstelde in het Europese bewind.

Door gezamenlijk op te trekken en beide partijen aan de tafel te krijgen, door druk te zetten op het conservatieve bewind in Tel-Aviv – een bewind dat onlangs in de naam van premier Benjamin Netanyahu nog te kennen heeft gegeven dat er onder zijn leiding ‘geen Palestijnse staat zal komen’- en door de Palestijnse Autoriteit ervan te doordringen dat een vredelievend bewind de kansen vergroot op een duurzame vrede, kan er eindelijk een opening gemaakt worden in een impasse die al zo lang duurt.

Met deze insteek moeten zowel de Palestijnen als de Israeli’s samen zoeken naar een oplossing waarbij twee volken in vrede en voorspoed kunnen leven.

 

 

Leave a Reply